4/10/2007 - ...............

Senin neyine idi, be kahrolası yüreğim!

Dağlarla boy ölçüşmek sevdaların adına, Sana mı kalmıştı nehirlerle yarışmak? Bir nebze aydınlık için karanlıklarla boğuşmak. Senin neyine idi, be kahrolası yüreğim! Alın yazını silmeye yoldaş aramak... Her güzeli adam sanıp elini uzatmak, Sana mı kalmıştı dünyanın dikenlerini budamak. Senin neyine idi, be kahrolası yüreğim! Bu kahpe düzenin kalleşlerine kafa tutmak, Eğrileri doğruların arasında çıkartmaya çalışmak! Sana mı kalmıştı sevmeyi beceremeyenlere öğretmek. Senin neyine idi, be kahrolası yüreğim! Yüzüne her gülene güvenip sırtını dönmek, Sana mı kalmıştı el yerine dizlerini dövmek! Bak da gör bundan sonra nasılmış yaşarken ölmek?

7/6/2007 - kalk ayağa benim nazlı çiçeğim

seni böyle çaresiz seni böyle kederli görünce

dayanır mı sanıyorsun bu yürek?

geceye bürünmez mi beyaz düşlerim

kalmaz mı umutlarım kan revan içinde..

(çekinme hiçbirşeyden

utanma artık...geçmiş senin geçmişin

hayat senin hayatın...

yaşadğın ne varsa iyi ya da kötüye dair

bunlar hakkında başkalarının ne söylediği ya da ne söylemediği

umrun da bile olmsın.

başın dik alnın açık olsun her zaman

bırak sen değil başkaları utansın....)

18/5/2007 - .............

Bir geriye dönüş değil bu sadece üç beş satırlık birşeyler yazmak o kadar.Yaşanılan ne varsa(herşey dahil) ya da yaşanmayan ne varsa.
bir de benim anlatmam en doğrusu olacak sanırım.
Birileri sürekli birşeyler söylediler.Haklı ya da haksız.Sustum suskunluğumun da bir sebebi vardı elbet.Hatalarımı kabul ediyorum
yanlışlarım vardı ta bi ki.Her insan yaptığı hatanın bedelini maddi yada manevi karşılığını ödeyecekti.Evet bende ödedim ve hala ödüyorum.
Bu günümde yanımda değilde karşım da duranlara da söyleyecek çok şeyim var aslında.Değer mi diye düşünüyorum?Sanırım deymez.
Benim hiçbir kimsenin affına ihtiyacım yok.Ne sevgisine ne şefkatine ne de ilgisine.bu dostlarıma olan sitemim.
Hiç kimse üstüne alınmasın.Onları bir kalem de sildim zaten.

Ya sen ...Sevdiğim kadın,taptığım,yoluna canımı adadığım sende mi onlara inandın?
Bir kez olsun arayıp sormadın.Ben senin üzülmeni ister miydim hiç?Bilmez misin ki bir damla gözyaşın için dünyaları yakacağımı.
Belli ki nefrete teslim etmişsin bana karşı olan güzel duygularını.Zamana yenik düşmüş demek aşkın.Hiç bir zaman unutulanların
arasına katılmayı hak etmedim.Unutan sensin bense hala unutamayan.Geçmşim de sensin geleceğimde.Bir daha seni ya görürüm ya da
göremem artık.Sol yanımda dinmeyen bir sızı günden güne çoğalan.Beynimin için de dinmeyen bir uğultu.Bu dert ile fazla yaşayamam artık.
Ecel adımı sayıklamaya başladı zaten.Korkma sevdiğim,bundan sonra ne adımı duyacaksın ne de yüzümü göreceksin.

17/5/2007 - gittin

VE YAĞMUR YAĞIYORDU GECEYE

(Yaprak mıdır yaşama bağlanmak için
dala sıkı sıkıya tutunan
yoksa dal mıdır
delice esen sonbahar rüzgarlarına inat
yaprağını bırakmayan)

Gittin
Son yolcusu gibi binerken vapura
bir yerlerinden tutabilmekti isteğim yüreğine uzanan ipi
kopmadan ve ayrılıklar değmeden
Ne kadar da kolay ve çabuk döküldü
gece uykularından sıçrayan
çocuk hüznü gözlerinden yaşlar
Şimdi gözyaşı ile çiziliyor resimler
hiç aralanmayan yürek kapılarına inat

Gittin
Yıldızlara küs, ayın karanlık yüzü vardı aramızda
Kayıklar koşuyordu kurtulup iplerinden denize
Acı ve hüzün taşıyan bulutlar toplanmış
ve yağmur yağıyordu geceye

(Sonbahar mıdır ayrılıklara
güneş gibi doğan her yıl değişmeden
yoksa ayrılıklar mıdır sonbaharı bekleyen)

Gittin
Ne kadar da kolay ve çabuk oldu gidişin
bir kez dahi arkana bakmadan
Çiçekler gibi tomurcuğu patladı ayrılığın
üşüten bir rüzgardır şimdi yüreğime değen
Aynı suça ortaklık edip
takvimler ayrılık gününe takılı
dört bir yandan tüketiyordu zamanı akreple yelkovan
Oysa, değişmeyen bir maviye sevdam
ve bin yıllık yalnızlığım vardı hiç eksilmeyen

Gittin

‘yarıda kalmış bir cümle gibi’

Atila IŞIK

6/3/2007 -

Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Birşey Var

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe,bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana 

Ataol Behramoğlu